Opcja to nie magia i nie hazard — to kontrakt. Ktoś kupuje prawo, ktoś inny sprzedaje obowiązek, i obie strony wiedzą dokładnie, na co się piszą.
Opcja na akcje to kontrakt między dwiema stronami, dotyczący 100 akcji danej spółki, z ustaloną z góry ceną (ceną wykonania, strike) i datą ważności (wygaśnięciem). Istnieją dwa typy:
Kluczowe słowo to „prawo”, nie „obowiązek”. Ten, kto kupuje opcję (długa pozycja, „long”), płaci za nią premię i ma prawo z niej skorzystać albo nie — jeśli sytuacja się nie opłaca, po prostu pozwala jej wygasnąć i traci tylko premię. Ten, kto sprzedaje opcję (krótka pozycja, „short”, „wystawienie”), dostaje premię od razu, ale w zamian bierze na siebie obowiązek — musi kupić albo sprzedać akcje, jeśli druga strona zdecyduje się wykonać swoje prawo.
To fundamentalna asymetria, która wraca w każdej strategii w tym serwisie: kupujący opcję ryzykuje mało i z góry wie ile, licząc na duży ruch. Sprzedający opcję dostaje pieniądze z góry, ale bierze na siebie zobowiązanie, które w złym scenariuszu może być bolesne.
Trzy typowe powody: spekulacja (zakład na kierunek z mniejszym kapitałem niż kupno akcji wprost), dochód (sprzedawanie opcji na posiadane akcje dla regularnej premii — zobacz Covered Call) i ubezpieczenie (kupno opcji jako polisy na spadek — zobacz Married Put). To nie jest jedna strategia, to zestaw narzędzi do różnych celów.
Każdy standardowy kontrakt opcyjny na akcje w USA odpowiada 100 akcjom. Jeśli premia wynosi 2 zł, realny koszt jednego kontraktu to 200 zł — to częsty błąd na starcie: mylenie ceny „za akcję” z ceną „za kontrakt”.
Cena opcji (premia) składa się z dwóch elementów: wartości wewnętrznej (ile opcja byłaby warta, gdyby wygasała dziś) i wartości czasowej (dodatkowa kwota za to, że jeszcze jest czas, żeby sytuacja się zmieniła). Wartość czasowa maleje z każdym dniem — to zjawisko nazywa się rozkładem czasu (theta) i wraca w praktycznie każdej strategii. Więcej o tym, jak opcja jest wyceniana, przeczytasz w rozdziale o zmienności implikowanej.