Do tej pory każda strategia była opisana jako pojedyncza transakcja. W praktyce rzadko masz jedną pozycję — masz kilka albo kilkanaście naraz, i to, jak z nimi razem postępujesz, decyduje o wyniku bardziej niż wybór pojedynczej strategii.
Największa zmiana myślenia między początkującym a doświadczonym traderem opcyjnym nie dotyczy tego, którą strategię wybrać — tylko tego, że przestaje się myśleć o pojedynczej transakcji, a zaczyna o portfelu jako całości. Pytanie „czy ta pozycja zarobi" jest mniej istotne niż „jak ta pozycja wpływa na łączne ryzyko wszystkiego, co mam otwarte".
Trzy nawyki, które najbardziej odróżniają systematyczne podejście od przypadkowego: wielkość pozycji dobrana do kapitału (nie do tego, ile premii „się chce" zebrać), świadome zarządzanie pozycją w trakcie jej trwania zamiast trzymania do wygaśnięcia bez patrzenia, oraz rozumienie, kiedy kilka „różnych" pozycji tak naprawdę reaguje na to samo ryzyko.
Popularna, konserwatywna zasada wśród traderów opcyjnych: maksymalna strata na pojedynczej pozycji nie powinna przekraczać niewielkiego procenta całego kapitału przeznaczonego na handel opcjami — często wymieniana wartość to 1-5%, w zależności od tego, czy strategia ma zdefiniowane ryzyko (spready, Iron Condor) czy nie (goły sprzedany PUT, goły sprzedany CALL). Im mniej zdefiniowana strata maksymalna, tym mniejsza powinna być pozycja.
Zamykanie przed wygaśnięciem. Wielu doświadczonych traderów sprzedających premię (Iron Condor, Cash-Secured Put, Covered Call) nie trzyma pozycji do samego wygaśnięcia, tylko zamyka ją wcześniej, gdy zrealizuje się większość możliwego zysku — często przy około 50% maksymalnego zysku. Powód nie jest emocjonalny, tylko matematyczny: ostatnie kilkanaście procent zysku wymaga utrzymywania pozycji przez ostatnie, najbardziej ryzykowne dni przed wygaśnięciem, kiedy gamma (wrażliwość delty na ruch ceny) jest najwyższa. Zamiana „czekam na 100% zysku" na „biorę 50% i otwieram nową pozycję" zwykle daje wyższy zysk w przeliczeniu na dzień utrzymywania kapitału w ryzyku.
Rolowanie. To zamknięcie testowanej pozycji i otwarcie nowej, zwykle na dalszy termin i/albo inny strike, zamiast biernego czekania na najgorszy scenariusz. Rolowanie nie „naprawia" złej transakcji — to świadome przedłużenie zakładu w zamian za dodatkowy czas i zwykle dodatkową premię. Ma sens, gdy teza inwestycyjna wciąż jest aktualna; nie ma sensu jako sposób na unikanie przyznania się do straty.
Liczenie pozycji zamiast liczenia ryzyka. Dziesięć małych pozycji w tej samej branży, otwartych „dla dywersyfikacji", to nie dywersyfikacja — to jeden skoncentrowany zakład podzielony na kawałki, które wyglądają bezpieczniej, niż są. Prawdziwa dywersyfikacja bierze pod uwagę korelacje między instrumentami, nie tylko ich liczbę.